Παρασκευή, 7 Οκτωβρίου 2011



                              


                   Φτάνει που κλαίμε


Έρχονται ώρες, που όλα τα φοβάμαι
όσα θυμάμαι κι ακόμα με πονούν.
Αυτές τις ώρες να το θυμάσαι,
πλάι μου να'σαιόταν θα'ρθούν.
Δίπλα μου να'σαι, μαζί σου να με βρούν.

Να μ'αγκαλιάζεις για να σ'αισθάνομαι
κι αν δεις να χάνομαι...
να μ'ανεβάζεις, να με ησυχάζεις
και να με νοιάζεσαι, να με χρειάζεσαι!
...όπως κι εγώ.

Έρχονται ώρες, που οι σκέψεις με πληγώνουν
και δεν τελειώνουν τα "πώς" και τα "γιατί".
Γι'αυτές τις ώρες κι οι δυο μας φταίμε
κι ό,τι κι αν λέμε, τι ωφελεί!
φτάνει που κλαίμε
και που είμαστε μαζί.

Να μ'αγκαλιάζεις για να σ'αισθάνομαι
κι αν δεις να χάνομαι...
να μ'ανεβάζεις, να με ησυχάζεις
και να με νοιάζεσαι, να με χρειάζεσαι!
...όπως κι εγώ.                                                                                           

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου