Κυριακή, 25 Δεκεμβρίου 2011

 Bye Bye 2011


Είπα και εγώ να κάνω το δικό μου απολογισμό για το 2011 
που σε μερούλες το αφήνουμε και αυτό πίσω μας! 
Σκεφτόμουν πως μπορώ να κρίνω ότι μια χρονιά ήταν καλύτερη από μια άλλη?  
Όπως και να έχει κάτι παίρνουμε και κάτι αφήνουμε πάντα πίσω μας!  
Έτσι είπα στην αρχή να χωρίσω όσα έζησα σε περιόδους, είχε πολλά σκαμπανεβάσματα, 
από την άλλη είπα να αρχίσω να γράφω τις στιγμές που με σημάδεψαν!
Να πω την αλήθεια μου και μόνο με αυτά που έγραψα με βαρέθηκα και εγώ η ίδια! 
Πόσο μάλλον εσύ, αν υπάρχει κανένας που θα κάτσει να διαβάσει τους δικούς μου μονόλογους!
Ξεκινάω λοιπόν... Η χρόνια που τα είχε όλα ήταν το 2011.
Αγάπη, χαμόγελα, μπερδέματα, δακρυσμένα μάτια, ξεκαθαρίσματα, έρωτα, 
άλλοι ήρθαν και άλλοι έφυγαν από την ζωή μου.
( τους ευχαριστώ σε όποια κατηγορία και αν ανήκουν! )
Έμαθα πως ότι είναι στο παρελθόν, ανήκει εκεί
και πως δεν μπορεί να σε σώσει αυτός που σε κατέστρεψε... 
Η σχέση που έχεις με τον εαυτό σου είναι το α&ω στην ζωή σου! 
Πολλοί όπως και εγώ (κάποτε) πιστεύουμε πως ζούμε, 
με το να αναλώνουμε τον εαυτό μας σε εφήμερους έρωτες, φιλίες, 
μόνο και μόνο για να ικανοποιήσουμε το εγώ μας και να νιώσουμε αποδεκτοί... 
Αυτό τελικά ήταν το λάθος μου.
Τα πιο ωραία πράγματα έρχονται εκεί που δεν το περιμένεις *_*
Κατάλαβα τελικά τι σημαίνει το ζω στίγμες με καποιον, 
προσφέρω αλλα προσφέρει και αυτος, σε αυτό που έχουμε και έτσι γίνεται μοναδικό!
Χάρισε το χαμόγελο σου και εκτιμησε την κάθε στιγμή,
 
 είναι όλα μοναδικά! 
Μπορεί να ακούγετε γραφικό και πολλοί να το έχουμε ως δεδομένο
αλλά η υγεία είναι πάνω από όλα!
τέλος...
  Αποχαιρετώ το 2011 με ένα μεγάλο χαμόγελο! 
Και καλωσορίζω το 2012 ευχόμενη αυτή η χρονιά, 
να συμπληρώσει τα κενά που μπορεί να έχει ο καθένας σας, 
σε οποιονδήποτε τομέα:)
Με υγεία, φίλους, όμορφες ψυχές και να σας δώσει δύναμη...
Χρόνια πολλά σε όλα τα γλυκά μουτράκια, 
που κάθε μέρα ομορφαίνετε την ζωή μου  και σε εσάς που ξέρετε πως μου λείπετε! 
Είστε όλοι σας ξεχωριστοί...

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ.

Υ.Γ. Άγιε μου Βασίλη:$ δεν ζητάάάω πολλά! Να βλέπω τα άτομα που αγαπώ να χαμογελούν
... Σ' ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.





Πέμπτη, 22 Δεκεμβρίου 2011



   Ζήσε το παραμύθι σου...
   Μην ξεχνάς όλα έχουν χαρούμενο τέλος!






Λοιπόν σας εύχομαι αυτά τα Χριστούγεννα να είναι γεμάτα ελπίδα, υγεία...
Πολλά χαμόγελαααααααα,
μαζί με αγαπημένα πρόσωπα και τους αγγέλους μας από εκεί ψηλά!

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!!!
                                                     

Κυριακή, 4 Δεκεμβρίου 2011

Ενα απο τα δικα μου ταξιδια.


Πρεπει να ακουμπησουμε πατο για να ξανα ανεβουμε πανω... 
Αυτη την φραση ακουγα συνεχεια τα δυο τελευταια χρονια και αναρωτιομουν  αν ημουν τελικα εγω η ατυχη, που στο τελος της δικης μου ιστοριας ( αν εφτανε ποτε ) , 
δεν θα ελεγα με εκεινο το γνωριμο χαμογελο, μαζι με μια δοση συμπονιας, λυπης οπως θες πες το...  Αυτη την φραση στην κοπελα που οπως εγω καποτε ζητουσε μια συμβουλη, 
για να της δοσει κουραγιο να συνεχισει! Τελικα ναι... '' ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΚΟΥΜΠΑΜΕ ΠΑΤΟ, ΓΙΑ ΝΑ ΞΑΝΑ ΑΝΕΒΟΥΜΕ ΠΑΝΩ ''. 
Οχι γιατι ποναμε, 
μαθαινουμε απο τα λαθη μας και ολα αυτα που ακουμε, αλλα ετσι γνωριζουμε ολες τις πτυχες του εαυτου μας, 
γιατι αυτο ειναι ενα απο τα ταξιδια μας στην ζωη
Για ολους θα ερθει καποτε εκεινη η στιγμη, να πιασουμε τον δικο μας πατο, μια ερωτικη απογοητευση, η απωλεια ενος αγαπημενου προσωπου, μια παρεξηγηση, μια ασθενεια! 
Για αλλους ο πατος ειναι βαθυς, αλλοι προσπαθουν να ανεβουν και το καταφερνουν με περισσοτερη ευκολια απο τους υπολοιπους. 
Ομως σκεψου το λιγο, αν φτασεις εκει κατω το επομενο σταδιο ειναι ανοδικο αργα ή γρηγορα, δυσκολα ή μη. Πεφτω φωναζε το  ''μεσα μου'' αλλα εγω δεν ακουγα...
 Μπορει και να μην ειχα την δυναμη! Πλεον... ξερεις τι εμαθα απο αυτο το ταξιδακι που εχω κανει, 
που για εσενα μπορει να ειναι ανουσιο ΕΜΕΝΑ ΟΜΩΣ ΕΦΤΙΑΞΕ ΤΗΝ ΑΙΜΗ... 
Πως η ζωη ειναι τοσο ομορφη αλλα θελει πολυ ΤΣΑΜΠΟΥΚΑ ΦΙΛΕ
διαβαζω παλαιοτερα τι εγραφα! Τι να ζουσε τοτε μεσα μου, μαλλον τιποτα, μαυριλα! 
Ετσι και εγω ανεβηκα πολυ πιο δυνατη, απ' οσο περιμενα και σαν με ρωτας αυτο το ακτινοβολω! ΦΙΛΟΙ, ΕΣΥ, ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ! ...με γεμιζετε. 
Ελπιζω να αργησω πολυ, να γραψω με το παλιο υφος μου! 
Να πω ευχαριστω οχι... Προτιμω να σου το δειχνω καθε μερα με τον δικο μου τροπο!
Δεν λεω μπορει και να ξανα φτασω στα ορια μου! 
Ο πατος μου δεν ειναι μακρια, πλεον ομως εχω εσενα, μαλλον ησουν το κομματι που ελειπε για την ψυχικη μου ηρεμια. Μεινε οσο θες, μου αρκει που το ζω!

Τρίτη, 8 Νοεμβρίου 2011




.....



Για εσένα είμαι ακόμα εδώ, μαθαίνω ν' αντέχω, να θυμάμαι, να ξεχνώ. Θέλω να φωνάξω δυνατά, τις πιο μεγάλες μου στιγμές, τις έζησα μαζί σου.
Γιατί εσύ, μονάχα εσύ κατάργησες την μοναξιά μου. Έδωσες χρώμα στα όνειρα μου.
Έγινες φλόγα που σιγά καίει μέσα στα μάτια μου για να βλέπω τον κόσμο πάντοτε φωτεινό. Μια αφορμή για να σωθώ απ' τα σκοτάδια μου, σε ένα παρόν θαμπό και σκοτεινό. Αυτή είναι η αλήθεια μου και υπάρχει μόνο γιατί κάποτε την μοιράστηκα μαζί σου...
Θέλω να φωνάξω δυνατά, άκου τα λόγια μου! Είναι φωνές που σκίζουν την σιωπή σου.
Άκου τη σκέψη μου και την ελάχιστη αναπνοή, άκου τον ήχο μου που σε τυλίγει και ύστερα αφήνεται να υπάρχει για να τον ακούω ΕΣΥ...









Ιωάννα.


Οι δρόμοι είναι ήδη χαραγμένοι. Τα μονοπάτια γνώριμα.
Τι να σου πω και τι να πεις! Τα είπανε όλα οι άλλοι για εμάς και είναι πλέον αργά.
Είναι αργά πια, μ' ακούς? Μην γυρίσεις το βλέμμα,
για κάποιους το φως θα είναι πάντοτε θολό.
Ούτε λεπτό μην με κοιτάξεις, καθώς θα χάνομαι.
Ότι θα αφήσω πίσω μου είναι ότι μου χάρισες...
και ότι θα πάρω μαζί μου είναι ότι έχω κερδίσει.
Μόνo τα βράδια να γυρίζεις πίσω, να με παίρνεις αγκαλιά
και να μου ψιθυρίζεις, γιατί φοβάμαι.
... Όταν πέφτει το σκοτάδι τρομάζω, σε θέλω δίπλα μου.
Έχω ανάγκη να ακούω το ρυθμό της ανάσας σου,
το χτύπο της καρδιάς σου και εκείνη την μυρωδιά από το κορμί σου.

Τα βράδια να γυρίζεις.
Τα βράδια μη μ' αφήνεις.
               
                                                                                                                           

Παρασκευή, 7 Οκτωβρίου 2011

"Όταν βάζεις φόρους και όταν κουρεύεις πρόβατα, καλό είναι να σταματάς πριν γδάρεις το πετσί."

Austin O’Malley


                              


                   Φτάνει που κλαίμε


Έρχονται ώρες, που όλα τα φοβάμαι
όσα θυμάμαι κι ακόμα με πονούν.
Αυτές τις ώρες να το θυμάσαι,
πλάι μου να'σαιόταν θα'ρθούν.
Δίπλα μου να'σαι, μαζί σου να με βρούν.

Να μ'αγκαλιάζεις για να σ'αισθάνομαι
κι αν δεις να χάνομαι...
να μ'ανεβάζεις, να με ησυχάζεις
και να με νοιάζεσαι, να με χρειάζεσαι!
...όπως κι εγώ.

Έρχονται ώρες, που οι σκέψεις με πληγώνουν
και δεν τελειώνουν τα "πώς" και τα "γιατί".
Γι'αυτές τις ώρες κι οι δυο μας φταίμε
κι ό,τι κι αν λέμε, τι ωφελεί!
φτάνει που κλαίμε
και που είμαστε μαζί.

Να μ'αγκαλιάζεις για να σ'αισθάνομαι
κι αν δεις να χάνομαι...
να μ'ανεβάζεις, να με ησυχάζεις
και να με νοιάζεσαι, να με χρειάζεσαι!
...όπως κι εγώ.                                                                                           

Πέμπτη, 6 Οκτωβρίου 2011


Για τον δικό μου μικρο πρίγκιπα

Το λουλούδι του μικρού πρίγκιπα... γύρισε πίσω για αυτό! 
Γιατί μάλλον δεν ήταν τόσο εγωκεντρικό και παράξενο όσο φαινόταν. 
Ήταν όμορφο, με μια ωραία μυρωδιά, άνθιζε για εκείνον... 
Όλα αυτά όμως για εκείνο ήταν άχρηστα! Γεννήθηκε για τον μικρό πρίγκιπα. 
Και η ζωή του απέκτησε νόημα μόνο κοντά του... 
Ήταν καρφωμένο στην γη για να βλέπει μαζί του το ηλιοβασίλεμα!... 
Γι' αυτό ζητούσε συνεχεία κάτι για να τον έχει κοντά του! 
Όμως ο μικρός πρίγκιπας δεν μπορούσε να καταλάβει, 
πως όλη η ζωή του λουλουδιού του ήταν μια συνεχείς θυσία για αυτόν. 
Αποφάσισε να φύγει!
Τότε το λουλούδι αποφάσισε να το αποκαλύψει με λόγια   
'' Και εγώ σε αγαπώ κοίταξε να ευτυχίσεις! '' . 
Και όμως δεν μπόρεσε να τον κρατήσει εκεί. 
Ενώ και το ίδιο γνώριζε πως αν έμενε μόνο του στον πλανήτη κινδύνευε να χαθεί. 
Κυρίως επειδή δεν είχε κοντά του τον μικρό του πρίγκιπα. 
Τον άφησε να φύγει γιατί τον αγαπούσε πιο πολύ απο την ζωή του.

[...]
Κι όταν για τελευταία φορά, πότισε το λουλούδι κι ετοιμάστηκε να το σκεπάσει με το γυάλινο δοχείο για να το προφυλάξει, ένιωσε πως του 'ρχόταν να κλάψει.
-Αντίο, είπε στο λουλούδι.

Μα εκείνο δεν απάντησε.
-Αντίο, ξανά 'πε.

Το λουλούδι έβηξε. Μα, όχι εξαιτίας του κρυολογήματος που είχε πάρει.
- Είμαι κουτό, του είπε στο τέλος. Σου ζητώ να με συγχωρέσεις. Προσπάθησε να 'σαι ευτυχισμένος.

Παραξενεύτηκε που δεν τον κατηγόρησε για τίποτα. Στεκόταν εκεί γεμάτος αμηχανία με το γυάλινο δοχείο στον αέρα. Δεν καταλάβαινε κείνη τη γλυκιά ηρεμία.

-Μα, ασφαλώς, σ' αγαπώ. του είπε το λουλούδι. Δεν το κατάλαβες ποτέ και είναι δικό μου το σφάλμα. Δεν έχει σημασία όμως. Αλλά κι εσύ φέρθηκες το ίδιο ανόητα. Κοίτα να είσαι ευτυχισμένος... Άσε τη γυάλα. Δεν τη θέλω πια.

-Μα ο αέρας...

-Ε, δεν είμαι και τόσο κρυωμένο... Το δροσερό αεράκι της νύχτας θα μου κάνει καλό. Λουλούδι είμαι.

-Ναι, μα τα ζώα...

-Θα χρειαστεί να ανεχτώ δυο τρεις κάμπιες αν θέλω να δω πεταλούδες. Φαίνεται πως είναι πάρα πολύ όμορφες. Αλλιώς ποιος θα μου κάνει κι εμένα επίσκεψη; Εσύ θα 'σαι μακριά. Όσο για τα μεγάλα θηρία, δε φοβάμαι κανένα. Έχω τα νύχια μου.

Και έδειξε με αφέλεια τα τέσσερα αγκάθια του. Ύστερα πρόσθεσε:

-Μην καθυστερείς έτσι, μου τη δίνει, Αποφάσισες να φύγεις. Φύγε.

Γιατί δεν ήθελε να το δει που έκλαιγε. Ήταν πολύ περήφανο λουλούδι...

Έχεις νιώσει ποτέ να είσαι η αλεπού του παραμυθιού? 
Να ξέρεις πως ο πρίγκιπας σου, δεν θα μείνει για πολύ. 
Άλλωστε στο είχε πει ''Δεν μπορώ να μείνω! Δεν θέλω... έχω πράγματα να κάνω!'' 
Ήταν ειλικρινής... Και εσύ διαλέγεις να το ζήσεις. 
Όταν πρέπει να τον αποχαιρετίσεις κλαις και... η απάντηση του - 
'' Εσύ φταις, εγώ δεν ήθελα το κακό σου, εσύ θέλησες να σε εξημερώσω... '' 
Εσύ θέλησες να με αγαπήσεις. Έφυγε αλλά εμένα μ΄μεινε το χρώμα του σιταριού, 
να μου θυμίζει πάντα εκείνον! 
Δεν ζήσαμε σχεδόν τίποτα αλλά έπρεπε να γυρίσεις στον πλανήτη σου!.... 
Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτό το γλυκό χαμόγελο 
όταν δέχεσαι να σε εξημερώσει με τους δικούς του όρους! 
Το συναίσθημα όταν έφυγε για να πάει εκεί που το δικό του λουλούδι τον περιμένει! ... 
να κοιτάς τον ουρανό και να ψάχνεις να δεις τον πλανήτη του!

[...]

Η Αλεπού κοίταξε το Μικρό Πρίγκηπα, για πολύ ώρα.
-Σε παρακαλώ εξημέρωσε με! είπε.
-Το θέλω, απάντησε ο μικρός πρίγκιπας, αλλά δεν έχω πολύ χρόνο. 
Έχω να ανακαλύψω φίλους και πολλά πράγματα να γνωρίσω.
-Γνωρίζουμε μονάχα τα πράγματα που εξημερώνουμε, είπε η αλεπού. 
Οι άνθρωποι δεν έχουν πια καιρό να γνωρίζουν τίποτα. 
Τ’ αγοράζουν όλα έτοιμα απ’ τους εμπόρους. 
Επειδή όμως δεν υπάρχουν έμποροι που να πουλάν φίλους, 
οι άνθρωποι δεν έχουν πια φίλους. Αν θέλεις ένα φίλο, εξημέρωσε με.
-Τι πρέπει να κάνω; Είπε ο μικρός πρίγκιπας.
-Χρειάζεται μεγάλη υπομονή, απάντησε η αλεπού. 
Στην αρχή θα καθίσεις κάπως μακριά μου, έτσι, στο χορτάρι. 
Θα σε κοιτάζω με την άκρη του ματιού κι εσύ δε θα λες τίποτα. 
Ο λόγος είναι πηγή παρεξηγήσεων. Κάθε μέρα, όμως, 
θα μπορείς να κάθεσαι όλο και πιο κοντά…
Την επόμενη μέρα ο μικρός πρίγκιπας ξανά ήρθε.
-Θα ήταν καλύτερα αν ερχόσουν την ίδια πάντα ώρα, είπε η αλεπού. 
Αν έρχεσαι, για παράδειγμα, στις τέσσερις τ’ απόγευμα από τις τρεις θ’ αρχίζω 
να είμαι ευτυχισμένη. Όσο περνάει η ώρα τόσο πιο ευτυχισμένη θα νιώθω. 
Στις τέσσερις πια θα κάθομαι σε αναμμένα κάρβουνα και θ’ ανησυχώ.  
Θ’ ανακαλύψω την αξία της ευτυχίας. Αν έρχεσαι όμως όποτε λάχει, 
δε θα ξέρω ποτέ τι ώρα να φορέσω στην καρδιά μου τα γιορτινά της…
Χρειάζεται κάποια τελετή.
-Τι πάει να πει τελετή; Είπε ο μικρός πρίγκιπας.
-Είναι κι αυτό κάτι που έχει ξεχαστεί από καιρό, είπε η αλεπού. 
Είναι αυτό που κάνει μια μέρα να μη μοιάζει με τις άλλες, 
μια ώρα με τις άλλες ώρες. Υπάρχει, για παράδειγμα, μια τελετή στους κυνηγούς. 
Χορεύουν την Πέμπτη με τα κορίτσια του χωριού. 
Η Πέμπτη λοιπόν είναι υπέροχη μέρα. Πάω και κάνω βόλτα ίσαμε τ’ αμπέλι. 
Αν οι κυνηγοί χόρευαν οποτεδήποτε, οι μέρες θα έμοιαζαν σαν όλες, 
κι εγώ δε θα είχα ποτέ διακοπές. Έτσι ο μικρός πρίγκιπας εξημέρωσε την αλεπού. 
Κι όταν πλησίασε η ώρα του αποχωρισμού:
-Αχ, είπε η αλεπού… Θα κλάψω.
-Εσύ φταις, είπε ο μικρός πρίγκιπας, εγώ δεν ήθελα το κακό σου, 
εσύ θέλησες να σε εξημερώσω…
-Σωστά, είπε η αλεπού.
-Όμως θα κλάψεις, είπε ο μικρός πρίγκιπας.
-Σωστά, είπε η αλεπού.
-Τι κέρδισες λοιπόν;
-Κέρδισα, είπε η αλεπού, το χρώμα του σταριού.
Έπειτα πρόσθεσε.
-Πήγαινε να ξαναδείς τα τριαντάφυλλα. 
Θα καταλάβεις πως το δικό σου είναι μοναδικό στον κόσμο. 
Θα ξανάρθεις να με αποχαιρετίσεις και θα σου χαρίσω ένα μυστικό.
Ο μικρός πρίγκιπας πήγε να ξαναδεί τα τριαντάφυλλα.
-Δε μοιάζετε καθόλου με το δικό μου τριαντάφυλλο, δεν είσαστε τίποτα ακόμα, τους είπε. 
Κανείς δε σας έχει εξημερώσει και δεν έχετε εξημερώσει κανέναν. 
Είσαστε όπως ήταν η αλεπού μου. Μια αλεπού ίδια μ’ άλλες εκατό χιλιάδες. 
Γίναμε όμως φίλοι και τώρα είναι μοναδική στον κόσμο.
Και τα τριαντάφυλλα στέκονταν θιγμένα.
-Είσαστε όμορφα, όμως είσαστε άδεια, τους είπε ακόμα. 
Δεν πεθαίνει κανείς για σας. Βέβαια, το δικό μου τριαντάφυλλο 
ένας απλός περαστικός θα έλεγε πως σας μοιάζει. 
Όμως εκείνο μόνο του έχει περισσότερη σημασία απ’ όλα εσάς, 
αφού εκείνο είναι που πότισα. Αφού εκείνο έβαλα κάτω απ’ τη γυάλα. 
Αφού εκείνο προστάτεψα με το παραβάν. Αφού σ’ εκείνο σκότωσα
τις κάμπιες (εκτός από δύο τρεις για να γίνουν πεταλούδες). 
Αφού εκείνο άκουσα να παραπονιέται ή να κομπάζει ή κάποιες φορές 
να σωπαίνει. Αφού είναι το τριαντάφυλλο μου.
Και ξαναγύρισε στην αλεπού:
-Αντίο, είπε…
-Αντίο, είπε η αλεπού. Να το μυστικό μου. 
Είναι πολύ απλό: μόνο με την καρδιά βλέπεις καλά. 
Την ουσία τα μάτια δεν τη βλέπουν.
-Την ουσία τα μάτια δεν τη βλέπουν, επανέλαβε ο μικρός πρίγκιπας για να το θυμάται.
-Είναι ο χρόνος που ξόδεψες για το τριαντάφυλλο σου που το κάνει τόσο σημαντικό.
-Είναι ο χρόνος που ξόδεψα για το τριαντάφυλλο μου… 
είπε ο μικρός πρίγκιπας, για να το θυμάται.
-Οι άνθρωποι ξέχασαν αυτή την αλήθεια, είπε η αλεπού.
-Μα εσύ δεν πρέπει να την ξεχάσεις.  
Γίνεσαι για πάντα υπεύθυνος για ό,τι έχεις εξημερώσει. 
Είσαι υπεύθυνος για το τριαντάφυλλο σου.
-Είμαι υπεύθυνος για το τριαντάφυλλο μου… 
Ξανάπε ο μικρός πρίγκιπας, για να το θυμάται…

Petit-Prince

Antoine de Saint Exupéry
published in 1943

Τετάρτη, 5 Οκτωβρίου 2011

ευτυχία... ίσως!


Tι κάνει έναν άνθρωπο τελικά ευτυχισμένο... Ποτέ δεν το είχα
σκεφτεί! άλλοι λένε ένα χαμόγελο, ένας άλλος, το sex, ο έρωτας, 
οι φίλοι, ο ήλιος, η οικογένεια, τα χρήματα, η υγειά τους! Στιγμές 
που περνούν με τα άτομα που αγαπούν. Μία βόλτα στην θάλασσα, 
εκεί που δεν υπάρχει κανένας άλλος παρά μόνο εσύ και ο εαυτός 
σου. ΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΣ ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ 
ΚΑΛΑ ΜΕΣΑ ΣΟΥ? ...Δεν ήμουν πάντα έτσι το παραδέχομαι.

*επίγειες απολαύσεις     
*συναίσθημα της χαράς και της ευφορίας 
*η σχέση με τα αγαπημένα τους πρόσωπα    
*η επίτευξη στόχων
*το αίσθημα ότι ανήκουν κάπου   
*είναι ταγμένοι σε ένα σκοπό.

Ή ΚΑΙ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΜΑΖΙ...

Όπως και να έχει ...
Ευτυχία είναι κάτι υποκειμενικό!

Η ευτυχία είναι κάτι, που δεν κρατάει για πάντα!... Η δυστυχία 
όμως? Οοο η φίλη μου η δυστυχία, όσο καιρό είναι κοντά σου! 
Θρέφει το εγώ σου και όταν αποφασίσεις να την διώξεις βγαίνεις 
''πιο δυνατός''. ΘΕΛΩ ΝΑ ΕΛΠΙΖΩ! σκέψου το λίγο η ευτυχία σου 
παίρνει πράγματα! την αγάπη που έχεις μέσα σου, το χαμόγελο σου 
γιατί απλά τα  προσφέρεις στους άλλους που τα έχουν ανάγκη!... 
Όταν είσαι ευτυχισμένος οι περισσότεροι σε ζηλεύουν! Ενώ η 
δυστυχία τι? Όταν είσαι δυστυχισμένος είναι η σειρά των άλλων να 
δώσουν σε εσένα. ΚΑΙ πιστεύουν πως σε βοηθούν... ο μόνος που 
μπορεί να σε βοηθήσει είναι ο εαυτός σου. Σε παίρνουν όλοι την 
αγκαλιά που παρακαλούσα να με πάρεις και ποτέ δεν το έκανες! θα 
σταθούν στο πλευρό σου μέχρι τα δάκρυα να στεγνώσουν, ώσπου 
οι πληγές σου κλείσουν! ΑΛΛΑ δεν σκέφτονται πως τα σημάδια θα
είναι πάντα εκεί...
Προσπάθησα να σκεφτώ τι είναι για εμένα η ευτυχία και ακόμα δεν 
έχω καταλήξει κάπου.

'' Η ευτυχία είναι η αίσθηση του ότι δεν είσαι χαμένος στον κόσμο. 
Η ευτυχία είναι η εσωτερική ηρεμία που έχει κάποιος όταν γνωρίσει 
ότι βρίσκεται στο σωστό δρόμο. Μπορεί κανείς να είναι λυπημένος 
και ευτυχισμένος. Μπορεί κάποιος να πεθαίνει στα γέλια αλλά είναι
δυστυχισμένος.'' Χόρχε Μπουκάι

Και όταν διάβασα αυτές τις τέσσερεις σειρές νομίζω πως βρήκα τι 
είναι για εμένα η ευτυχία!... Είμαι δυστυχισμένη και παραπάνω 
περιγράφει το αντίθετο από αυτό που συμβαίνει στην ψυχή μου. 
Είμαι χαμένη ντρέπομαι για αυτό που είμαι, γεμάτη κόμπλεξ δεν 
είμαι πλέον δυνατή! Ψάχνω να βρω τον εαυτό που έχασα... και να 
πάρω τον δρόμο που θέλω ''φοβάμαι'' μην είμαι πάλι το λάθος. Και 
αρχίσουν ξανά όλα από την αρχή... χα! ξέρεις αυτή η αρχή είμαι η 
πιο δύσκολη σε όλο το παραμυθάκι μου!
... ''είμαι ευτυχισμένη γιατί έχω την οικογένεια μου & 
δυστυχισμένη γιατί έχω χάσει εμένα. ''

 ΓΙΑΤΙ ΕΥΤΥΧΙΑ ΤΕΛΙΚΑ ΕΙΝΑΙ Η ΔΙΚΗ ΣΟΥ ΑΛΗΘΕΙΑ...
είναι το τώρα σου... Μακάρι να μπορούσα να το ζήσω.

αυτά είπε και με άφησε για ακόμα μια φορά μόνη.

Παρασκευή, 2 Σεπτεμβρίου 2011



"Κανείς δεν μπορεί να σε κάνει να νοιώσεις κατώτερος χωρίς τη συγκατάθεσή σου" ...Eleanor Roosevelt

Photobucket

Πέμπτη, 1 Σεπτεμβρίου 2011

Πόσο όμορφο ακούγεται, πόσο γλυκιά λέξη να είμαστε ΜΑΖΙ!
Κάθε ώρα, κάθε λεπτό κάθε στιγμή...
Γιατί υπάρχουν πολλές στιγμές!


Να μην χορταίνω nα σε ακούω να μου μιλάς kαι να μην θέλω να σταματήσεις να με φιλάς... Έλα και τώρα που το μαζί πονάει και σε zητάει να το διώξουμε,
για λίγο έλα, να γίνουμε ΈΝΑ... ΜΑΖΙ... ΜΑΖΙ μου... Μου λείπεις.

Για εσενα



Τωρα πια δεν μιλαω συνεχεια για εσενα, δεν τσαντιζομαι μαζι σου, δεν τρελαινω τους γυρω μου αναφεροντας συνεχεια το ονομα σου- μιλωντας για οσα χασαμε... Δεν θελω να κλαψω οταν περνουν απο το μυαλο μου εικονες- αναμνησεις ολα οσα θυσιασα για εσενα. Το εκανα με ολη μου την ψυχη...  Δεν εχω αναγκη να ακουσω την φωνη σου ή να μαθω νεα σου.
   Ναι μιλαω, σου μιλαω, μου μιλας αλλα αυτο... Προσπαθω δεν ξερω ομως γιατι... Θελω να ειμαι μαζι σου ή οχι. Για ενα ειμαι σιγουρη ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΣΕ ΞΕΧΑΣΩ. Εχω δυναμη να επιμενω για ''εμενα'' καποτε το εγω μου ηταν εσυ. Ειναι ολα τοσο μπερδεμενα... Μηπως τελικα δεν θες; Ισως να μην σκεφτηκες ποτε τι θα κανω αν την χασω... Ισως να μην ειχαμε το ιδιο συναισθημα οταν ξυπνουσες το πρωι και εβλεπες ενα καλημερα... Ισως οταν ακουγες το Σ΄αγαπω να μην αισθανοσουν πληρης ολοκληρωμενος... Ισως να μην ειχες να δωσεις! Μπορει οι τρελες μου για εσενα στα ματια σου να ηταν επιπολαιοτητες... αλλα αν κοιτουσες προσεκτηκα θα εβλεπες πως αυτες οι λεπτομεριες σου εδειχναν ακομα πιο δυνατα τι ενιωθα ΕΓΩ για εσενα!
   Εφυγες... ναι τωρα σκεφτεσαι! Δεν εφυγα ποτε απο την ζωη σου και ομως το εκανες! Ενας ανθρωπος δεν ειναι ''διπλα'' σου μονο οταν δεν εισαι καλα.. Τοτε ολοι θελουν να σε ακουσουν και να σου πουν μια μικρη συμβουλη απο το ''προσωπικο τους δραμα''!!!.... Ξερεις πια ειναι η συμβουλη ''ΔΕΝ ΑΞΙΖΕΙ''... και μπλα μπλα μπλα να στεναχωριεσαι για τιποτα!!! Μια ειναι η επιθυμια μου να εισαι διπλα μου οταν ειμαι καλα! Στις πλακες, εκει που ξεκιναω να γελαω και ενω θελω να σταματησω δεν μπορω, σε ενα μεθυσι, σε μια βολτα, σε μια τρελα, να μου πεις ενα γεια και να με κοιταξεις στα ματια... Να ειμαι και εγω μελος στην παρεα σου και οχι να ακουω για αυτη... Δεν ζησαμε και ειχα τοσα να δωσω...!

holding hands Pictures, Images and Photos